O co lata ?

Witojcie człowieki, żyję i jakoś mi się udaje.

Dwie próby "S" od ostatniego posta, pobyty w szpitalach, pierdolamento.

Nie było mnie prawie przez rok, jednak coś mnie wczoraj tknęło i sprawdziłam komentarze.

Piszecie " weź się w garść "itp. Szanuję waszą opinię, sama do tego "dorosłam", jednak osoby z głęboką depresją czytające takie komentarze czują się słabo. Nie zrozumcie tego jako " O nie, bez hejtów, same pochwały poproszę " NIE ! 

Bardzo się cieszę z każdego komentarza, również z tego negatywnego.

No więc tak... a o co mi lata?

Chciałabym przybliżyć osobom które trafiły tutaj prawdopodobnie przez przypadek, co odczuwają osoby tak "zaburzone", o co lata z tą deprechą ?

Każdy ludź jest indywidualnością, więc każdy przeżywa wszystko inaczej.

Ja mogę przedstawić to z mojej strony, jednak nie chciałabym się w to tak bardzo zagłębiać, gdyż, iż, ponieważ, nie mam przyjemności tak bardzo przypominać sobie co przeszłam itd.

Powiem wam tyle, że jest to tak jakby pustka / smuteczek / obojętność / brak sił.

Mówienie osobom z depresją aby wzięły się w garść, jest naprawdę bez sensu, a możemy w ten sposób pogorszyć sytułejszyn. Taki ludź nie przeżywa tego bo tak sobie wymyslił, lub coś w ten deseń, i uwierzcie że on naprawdę chciałby wziąć się w garść, i też nie zawsze jest tego świadomy, ale stop. 

Co słychać u mnie ?

Jak wspomniałam na początku, życie zaczyna mi się układać.

Może za dużo powiedziane, ale mój stan psychiczny idzie ku dobremu.

W grudniu wyleciałam z hostelu ( głównie lata o te próby ) , lecz wróciłam po pół roku i wiem że już nie odpierdolę czegoś takiego, bo poniosłam naprawdę dużą cenę.

Zakochana ze wzajemnością, swoją drogą przyznałam się sama przed sobą że jestem homoseksualna, lecz o tym może w jakimś innym terminie ;) . 

Sytuacja rodzinna poprawiła się znacznie, lecz nie jesteśmy już w pełnym składzie. 

W sierpniu planujemy z tatą mój pierwszy tatuaż.

Powiem jeszcze tylko że się ogarnęłam, nie jest tak jak wcześniej, zdałam sobie sprawę z wielu ważnych rzeczy i wiele się nauczyłam, głównie na błędach.

Aha i jeszcze informuję że jeśli nie macie z kim pogadać, a tego potrzebujecie to po prostu piszcie.

Nie jestem typem doradcy życiowego, ale chętnie popiszę, pogadam itd.

Dziękuję wam, do " zobaczenia ".