Powroty #2

Znowu.

Znów.

Po raz kolejny...wraca.

Tak, zgadliście. Życie mi się rozpierdala :) 

Yoko znów zniszczyła to co najważniejsze. 

Tak ! Będę się teraz nad sobą użalać, pokażę wszystkim jak żałosna jestem. Przecież za trudno jest żyć w normalności, musiała zrobić jedno wielkie JEB. I będzie przepraszać was setny raz, za opóźnienie, za cokolwiek. Jest tak chujowa że boi się mówić w pierwszej osobie. Sama. Jest sama.

Nie ma już zupełnie nikogo. Karolina jej nie pamięta po wypadku...po roku związku. Wspaniałego związku, dzięki któremu uwierzyła że może być szczęśliwa. 

Najważniejsze osoby odchodzą. 

A ona ? Nie płacze. Nie ma siły. Po miesiącu ogarnięcia z jedzeniem, znów dąży do perfekcji. Uda jej się. Wierzę w to. Tyle osiągnie.

Ja nie wiem. Ona nie wie.

Nic. Leży z telefonem w ręce i zasypia pisząc tego zasranego posta. To zabawne.

Było naprawdę super, mimo trudności, wielkich trudności. Pyk, wystarczy ziarnko.

Głosy szepczą, i jak na szepty są bardzo głośne. Nawet do końca nie wiadomo czego chcą, co mówią. Jedzenie zaśmieca. Tłusta krowa.

Koniec.

Di end maj dir biczys.